(otro ensayo) sobre la ceguera
Cada vez que olvido mis ojos
y cojo otros prestados
mi latir se entorpece
y suena roto.
La mirada se pierde,
con aire esquizoide y rápido.
Sueño en diferido
y las palabras piden permiso
al diccionario de la razón.
Si me vuelves a ver
y yo no te veo,
por pura ceguera transitoria,
por favor
acércate,
ciérrame los ojos con dulzura,
y deja que ande
y avance
distraída, a oscuras
pero esbozando a cada paso
trozos de mi nueva claridad.
Meritxell Blasi.
http://kaliiuga.blogspot.com/
1 comentarios:
Quina sorpresa!!
Moltes GRÀCIES, per donar espai a les meves paraules...!
un petonàs, poeta.
Publicar un comentario en la entrada